Lukkaðist loks að virkja Gullfoss
Heimildin fjallar um að eigendur Gullfosskaffis hafi hafið gjaldtöku á bílastæði sínu ofan við Gullfoss í sömu viku og frumvarp um náttúru- og innviðagjald var kynnt. Rakin er hagnaðarsaga félagsins, arðgreiðslur og framlög ríkisins til stígagerðar við fossinn. Eigandinn svarar og segir tímasetninguna tilviljun.
Lokaútreikningurinn er veikasti hlekkurinn. Gefið er að fimmti hver gestur greiði gjald fyrir heilan fólksbíl, eins og hver bíll beri aðeins einn farþega. Þannig fæst talan 324 milljónir, sem „myndi rétt tæplega tvöfalda“ hagnaðinn. Forsendan blæs upp töluna sem lesandinn tekur með sér úr greininni.
Grunnvinnan er hins vegar traust. Hagnaður, handbært fé og arðgreiðslur eru sóttar í ársreikninga beggja félaganna yfir langt tímabil. Úthlutanir Framkvæmdasjóðs ferðamannastaða eru tilgreindar með upphæðum og árum. Eigandinn fær ítrekað að svara efnislega, meðal annars um tímasetninguna, og umsögn SFF er birt.
Framsetningin er þó ekki hlutlaus fyrir frétt. Fyrirsögnin er háðsk og orð eins og „digrir sjóðir“, „svo vildi til“ og „féþúfa“ fela í sér mat blaðamannsins. Setningin um að aðgangur Íslendinga að náttúruperlum hafi orðið stórum fyrirtækjum að féþúfu er skoðun án heimildar. Lesandinn fær heldur ekki að vita hver ákvað að takmarka neðra bílastæðið í eigu ríkisins. Sú ákvörðun skiptir miklu fyrir það hvers vegna gestir lenda á einkastæðinu.
