Brothætt ríkisstjórn í hægri sveiflu

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og ber því að meta hana út frá gæðum röksemdafærslu og heiðarleika frekar en hefðbundnum heimildakröfum. Á þeim forsendum stendur hún ágætlega; rökfærslan um að sveitarstjórnarkosningar séu eins konar stemmningsmælir á landsmálin er skýr og rökstudd, og höfundur dregur saman þráðinn frá Kópavogi til Reykjavíkur til landsbyggðar. Vísun í Egil Helgason er nýtt sem upphaf greiningar fremur en sem heimild, sem er eðlilegt í pistli af þessu tagi. Það sem veikir greinina sem greiningarstykki er skortur á tölulegu undirbyggingu. Ekkert er nefnt um raunverulegar niðurstöður, hundraðshluta eða sætafjölda; lesandinn fær einungis mat höfundar á „stórsigri" og „gríðarlegu áfalli" án þess að geta staðreynt sjálfur. Pistill þarf ekki heimildir eins og frétt, en sterk greining styrkist af gögnum. Framsetningin hallar skýrt til hægri; sigrar Sjálfstæðisflokksins og Miðflokksins eru túlkaðir sem viðsnúningur og vitnisburður um tíðarandann, en ekkert er fjallað um sveitarfélög þar sem vinstri öfl stóðu sig vel eða um mögulegar aðrar skýringar á niðurstöðunum. Umfjöllunin um Pírata og Flokk fólksins er á köflum háðsk frekar en greiningarleg; myndin af Pírötum sem „útrunnin mysa" og Fóstbræðurasketsi vinnur gegn trúverðugleikanum sem alvörleg pólitísk greining. Þrátt fyrir þetta er textinn vel uppbyggður og les vel sem pólitískt álit.