„Ég held að við séum komin út í öfgar“

Ein rödd ber nánast alla greinina. Hafrún Kristjánsdóttir er vel til þess fallin að tjá sig um íþróttir barna og greinin skilar sjónarmiðum hennar skýrt og skilmerkilega. Engu að síður fá hvorki foreldrar, þjálfarar né forsvarsmenn félaga að svara því að kröfur foreldra séu „íþyngjandi“ eða að mótahald sé komið „út í öfgar“. Fyrir greiningu af þessu tagi hefði eitt viðbótarsjónarmið styrkt hana verulega.

Tilraun Vals er gott dæmi um þetta. Millifyrirsögnin slær því föstu að tilraunin hafi fallið í grýttan jarðveg, en lýsingin kemur eingöngu frá Hafrúnu og Valur var ekki spurður. Sama gildir um tölurnar frá Leikni og frásagnir af þjálfurum sem greiddu mótsgjöld úr eigin vasa. Þar kemur ekki fram hvaðan upplýsingarnar eru komnar.

Til hróss má nefna að vísað er í úttekt ASÍ. Hins vegar eru engar tölur úr henni birtar, og fullyrðingin um að „engin fylgni“ sé milli æfingamagns sjö ára barna og árangurs síðar á ævinni hefði átt að vera studd rannsóknum. Útkoman er traust og læsileg grein, en hún er þunn í heimildaöflun.