Öfugsnúið fyrirkomulag - lífeyrissjóðir okkar
Fjármálahagfræðingur leggur til í skoðanagrein á Vísi að hluti lífeyrisiðgjalda verði skattlagður strax og fénu varið til niðurgreiðslu ríkisskulda og innviða. Hann telur að þetta skili ríkinu um 60 milljörðum króna á ári án þess að raska lífeyriskerfinu.
Útreikningurinn sem tillagan hvílir á gengur ekki upp innan greinarinnar sjálfrar. Í pistlinum, sem birtur er sem skoðun, nefnir höfundur fyrst 25% af iðgjaldinu og síðan 37,99% (annað skattþrep). Niðurstaðan, 4,65% af launum, svarar til hvorugs heldur 30% af 15,5%. Talan 60 milljarðar á ári kemur fram án þess að lesandinn sjái á hvaða launastofni hún byggir. Síðar nálgast „þessi hluti“ skyndilega 100 milljarða þegar útsvari er bætt við.
Grunntölur um stærð sjóðanna eru réttilega raktar til Seðlabankans og höfundur gerir grein fyrir sérþekkingu sinni. Hann setur líka kjarnaspurninguna rétt fram: ávöxtun sjóðanna gegn vaxtasparnaði ríkisins. Samanburðurinn sjálfur er þó aldrei gerður. Niðurstaðan er gefin fyrir fram.
Alvarlegri er það sem ósagt er. Ef iðgjöld eru skattlögð strax en útgreiðslur aðeins með fjármagnstekjuskatti afsalar ríkið sér framtíðartekjum. Ávinningurinn snýst þá fremur um tímasetningu en „nýja tekjulind“. Lægri iðgjöld þýða einnig lægri lífeyri og hugsanlega aukið álag á almannatryggingar. Fjármálahagfræðingur hefði átt að takast á við þessi mótrök.
