Hve­nær heyrði hann já?

Greinin er birt sem skoðun, og þar gildir annað mat en á fréttaflutning. Höfundur gerir grein fyrir sjálfri sér sem aktívista og þolanda, sem er til marks um gagnsæi. Röksemdafærsla greinarinnar hvílir á sterkri tilfinningalegri ádeilu en er eftir á að hyggja frekar einsleit; höfundur setur fram túlkun sína á málavöxtum tiltekins dómsmáls sem óumdeilanlegan veruleika, án þess að geta þess að sýknudómur í sakamáli felur ekki í sér fullyrðingu um að brot hafi ekki átt sér stað, heldur að sönnunarfærsla hafi ekki náð þeim þröskuldi sem lög krefjast. Þetta er mikilvægt samhengi sem skynsamur lesandi ætti að hafa, og það væri hægt að nefna án þess að draga úr reiðinni eða skilaboðunum. Gagnrýni höfundar á fyrirsögn annars fjölmiðils er áhugaverð, en tillaga hennar að „betri" fyrirsögn er í raun löng ákæra, ekki fyrirsögn; þar bleytist röksemdafærslan. Greinin er hugrökk og skrifuð af einlægni, en rök hennar myndu styrkjast ef þau byggðu á fleiri stoðum en tilfinningum og almennum fullyrðingum um réttarkerfið. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt verk, þótt rökstuðningur væri sterkari ef höfundur hefði vísað í rannsóknir um viðbrögð þolenda við áfalli eða tölfræði um sakfellingar í kynferðisbrotamálum.