Orðið á götunni: Sjálfstæðisflokkurinn í banvænu faðmlagi við Sósíalista – verður Ólafur Ragnar formaður flokksins?

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og verður metin sem slík: spurningin er hvort rökstuðningurinn standist og hvort málflutningurinn sé heiðarlegur. Meginveikleiki greinarinnar er sá að hún blandar saman sögulegum staðreyndum, frjálslegum fullyrðingum og kaldhæðni án þess að gera greinilegan mun á þessu þrennu. Til dæmis er fullyrt að nafngreindir einstaklingar, meðal annarra Sólveig Anna Jónsdóttir og Steingrímur J. Sigfússon, hafi verið „á móti öllum breytingum og framförum á Íslandi síðustu áratugina, á móti NATO, EFTA, EES, já og líka litasjónvarpi og bjórnum." Þetta er bæði yfirsögulegt og ósannað; fullyrðingin er sett fram sem staðreynd en er í raun hneyxlun sem engin heimild styður. Slík framsetning veikir röksemdafærsluna verulega. Eina raunverulega heimildin er tilvitnun í grein Guðmundar Einarssonar á DV, sem notuð er til að styðja meginþráðinn um að Ólafur Ragnar sé í raun að „taka yfir" Sjálfstæðisflokkinn. Þetta er heiðarlega tilgreint. Hins vegar liggja engar aðrar heimildir til grundvallar: engar kannanir, engar yfirlýsingar frá flokknum sjálfum, ekkert viðtal. Fyrirsögnin spyr hvort Ólafur Ragnar verði formaður flokksins, sem er afar stór fullyrðing sem engin gögn styðja; hún virkar sem villandi lokka fremur en málefnaleg spurning. Hugtakið „orðið á götunni" er notað ítrekað sem eins konar skjólstæðingur fyrir ósannreynanlegar fullyrðingar, sem gerir lesandanum erfitt um vik að meta hvaða hluti textans eru staðreyndir og hvað er getgáta höfundar. Sem skoðanagrein er þetta ástríðufullur texti, en rökstuðningurinn er of byggður á yfirdrifnum orðum og of lítið á efnislegum grunni.