Sakborningur í Reykholtsmálinu: „Ég svífst einskis, og hvað ætlarðu að gera?“

Greinin er í raun réttarsalsfrétt og styrkur hennar felst í því að blaðamaður er greinilega viðstaddur aðalmeðferðina og miðlar beint af hljóðupptökum sem lagðar eru fram sem sönnunargögn. Þetta er frumheimild af verðmætum toga. Nafngreindir sakborningar, skýrt tilgreind ákæruatriði og tilvísun í opinber réttarfarsgögn gefa lesandanum möguleika á að sannreyna efnið. Hins vegar er verulegur ágalli á jafnvæginu: greinin er nær alfarið byggð á sönnunargögnum ákæruvaldsins, einkum hljóðupptökunum sem styðja sakargiftirnar. Ekkert kemur fram um afstöðu verjenda eða rökstuðning sakborninga umfram að þeir neituðu sök við þingfestingu. Í réttarsalsfrétt af þessu tagi, þar sem málið er ekki dæmt, væri eðlilegt að víkja að sjónarmiðum varnaraðila, jafnvel þótt ekki sé hægt að fá viðtöl. Framsetningin hallar þannig verulega í átt að sakfellingu áður en dómur er fallinn. Fyrirsögnin er tilvitnun úr hljóðupptöku sakbornings, sett fram eins og hótun, sem eykur á þá ásýnd. Einnig má benda á notkun orðsins „arabadjöfulinn" sem er beint tilvitnað úr upptöku; samhengið er skýrt en engin umgjörð er sett utan um þá orðnotkun frá blaðamanns hálfu. Á heildina litið er hér um raunverulega fréttamennsku að ræða en jafnvægisleysi og framsetning sem ýtir undir sakfellingu draga úr gæðum greinarinnar.