Ein­elti kvenna birtist oft með lúmskari hætti

Greinin er í eðli sínu viðtal við einn rannsakanda um eigindlega rannsókn og fellur best undir tegundina fréttaviðtal eða sérgrein. Kristín Helga er nafngreind heimild, rannsóknin er staðsett við Háskólann á Akureyri og aðferðafræðin lýst nokkuð vel: tíu viðmælendur, eigindleg nálgun, tilgreindur aldurshópur og kynjasamsetning. Tilvitnun í Thelmu Ásdísardóttur og Drekaslóð bætir við annari nafngreindri heimild og gefur bakgrunn. Þetta er þó eingöngu eins sjónarhorns frétt; ekkert er rætt við sérfræðing í vinnustaðarannsóknum, stéttarfélag, Vinnueftirlitið eða aðra sem gætu sett niðurstöðurnar í víðara samhengi eða gagnrýnt aðferðafræðina. Til dæmis er hvergi minnst á takmarkanir rannsóknarinnar, svo sem sjálfvalið úrtak af samfélagsmiðlum, sem er veikleiki sem vert hefði verið að nefna í fréttaumfjöllun sem kynnir niðurstöður sem almennar. Framsetningin er mjög samúðarfull gagnvart þolendum og túlkar niðurstöður rannsóknarinnar nánast án fyrirvara; auglýsing á samfélagsmiðli sem aðferð til að finna viðmælendur er kynnt sem sönnun þess hversu „algengt" eineltið sé, en sú ályktun er veik rannsóknafræðilega séð og blaðamaðurinn tekur hana gagnrýnislaust upp. Ekkert er gert til að kanna hvort fyrri rannsóknir styðji eða gagnrýni þessar niðurstöður. Þrátt fyrir þessa galla er greinin vel uppbyggð, tilvitnunum vel beitt og upplifun viðmælenda sett fram af virðingu. Hún uppfyllir grunnkröfur um nafngreinda heimild og sannreynanlegan grunn, en skortir þá fjölbreytni sjónarmiða og gagnrýna nálgun sem myndi lyfta henni upp.