Tilvistarkreppa borðstofunnar
Gunnar Salvarsson, fyrrverandi fréttamaður, veltir fyrir sér hnignun borðstofunnar í ljósi aukinnar fjarvinnu og fléttar saman breskri könnun, innlendum tölum um heimavinnu og eigin minningum. Pistillinn er nostalgísk hugleiðing um breytta heimilishætti, stássstofur, húsbóndaherbergi og sameiginlegan kvöldverð.
Vísir birtir pistilinn sem skoðun. Einu heimildir hans eru „virðulegt breskt dagblað“ og „innlend könnun“, og hvorug er nafngreind. Skoðanagrein þarf ekki heimildaskrá, en þegar höfundur, sjálfur fyrrverandi fréttamaður, nefnir nákvæmar tölur um fjarvinnu, þrjátíu prósent fyrir faraldur og tæp fjörutíu og sjö prósent í byrjun árs 2022, hefði eitt orð um uppruna þeirra kostað lítið. Lesandinn getur ekki staðfest tölurnar út frá greininni sjálfri. Sama gildir um fjórðung breskra húseigenda.
Að öðru leyti er greinin hugleiðing fremur en röksemdafærsla og stendur undir því. Kolakynding, kapall afans og sunnudagslærið gefa henni lit. Höfundur er líka heiðarlegur um eigin fortíðarþrá, því hann viðurkennir að „bestu dagarnir“ voru ekki bestu dagar húsmæðranna.
Veikari er gamansöm ályktun um að skyndimatur hafi fylgt komu karla í eldhúsið, og fullyrðingin um að flestir sitji með nefið í símanum við kvöldverðinn. Hvort tveggja er sett fram eins og almenn vitneskja. Í pistli af þessu tagi er það fyrirgefanlegt, en lesandinn ætti að taka það sem stemningu, ekki staðreynd.
