Er það glæpur að vilja stunda á­byrgar fisk­veiðar?

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur gerir grein fyrir stöðu sinni sem stjórnarmaður í Strandveiðifélagi Íslands. Á þeim forsendum ber að meta hana sem rökstudda málflutningsgrein, ekki hlutlausa frétt. Sterkasta hliðin er heimildagrunnurinn: höfundur vísar í ritrýndar rannsóknir (Howarth 2015, Murawski 2000, Brodziak 2008, Sheehan o.fl., Breistein 2022, Dahle 2018), skýrslur ICES, gögn frá háskólum í York, Glasgow og Plymouth, ásamt opinberum skjölum Hafrannsóknastofnunar (HV 2021/49 og HV 2021/50). Þetta er sjaldgæft í íslenskum skoðanagreinum og gerir lesandanum kleift að sannreyna tölur og fullyrðingar sjálfur. Rökfærslan er skipulögð: fjögur dæmi frá mismunandi löndum, hvert með eigin samhengi og niðurstöður. Hins vegar er vert að benda á nokkra veikleika frá sjónarhóli gagnrýnnar rökfærslu. Höfundur velur eingöngu dæmi þar sem verndaraðgerðir skiluðu jákvæðum árangri; engin umfjöllun er um tilvik þar sem EBFM reyndist erfiðari í framkvæmd eða gaf takmarkaðan árangur, en slík dæmi eru til í fræðunum. Fullyrðingin um að Hafrannsóknastofnun hafi „enn ekki fengist til" að aðgreina strandþorsk frá úthafsþorski stendur án mótvægis: engin svörun frá Hafró eða ráðuneyti er birt, sem er eðlilegt í skoðanagrein en veikir sannfæringarkraftinn gagnvart efasemdarlesanda. Tóninn er stundum meira predikunarlegur en greiningarlegur, sérstaklega í lokakaflanum þar sem rökfærsla víkur fyrir tilfinningalegum ákalli. Þrátt fyrir þessa ágalla er greinin ein sú heimildaríkasta sem birtist hefur um þetta efni á íslenskum skoðanasíðum, og rökin eru nægilega sterk til að standast skoðun.