Íslenskt táknmál er ekki erlent tungumál
Höfundur, sem er heyrnarlaus og hefur lengi barist fyrir íslensku táknmáli, bregst við tillögu Miðflokksins í borgarstjórn um tímamörk á gjaldfrjálsri túlkaþjónustu. Hún bendir á að íslenskt táknmál njóti lögbundinnar stöðu samkvæmt lögum nr. 61/2011. Hún krefst þess að borgarráð skýri hvort hugsanleg tímamörk eigi einnig við um táknmálstúlkun.
Lagatilvísunin ber greinina uppi. Lög nr. 61/2011 og 13. grein þeirra eru nefnd með númeri, svo lesandinn getur sjálfur flett upp grunninum sem röksemdafærslan hvílir á. Í pistli sem Vísir birtir sem skoðanagrein er það til fyrirmyndar.
Höfundur sýnir einnig vitsmunalegan heiðarleika. Hún tekur fram að tillögunni hafi verið vísað til borgarráðs og að engin takmörkun hafi tekið gildi. Hún viðurkennir að spurningin um kostnað sé réttmætt umræðuefni og þrengir kröfu sína að einni skýrri spurningu. Engum ýkjum er beitt til að vekja ótta.
Veikari hlekkur er tilvísunin í „greinina sem liggur til grundvallar málinu“, ásamt fullyrðingunni um að táknmálstúlkun sé ekki inni í kostnaðartölunum. Hvorugt er nefnt með nafni eða dagsetningu, og því er ekki hægt að sannreyna það innan greinarinnar sjálfrar, þótt það kunni að vera stutt í gögnum borgarinnar. Orðalag tillögunnar sjálfrar er heldur ekki rakið. Bakgrunnur höfundar er hins vegar tilgreindur skilmerkilega, og lesandinn getur því metið sjónarhorn hennar.
