Þorsteinn Pálsson skrifar: Þar sem kraftbirtingarhljómur pólitískrar sannfæringar er mestur
Þorsteinn Pálsson ver ríkisfjármálastefnu ríkisstjórnarinnar og sakar Sjálfstæðisflokkinn um ábyrgðarleysi í kjölfar þess að þingmaður Viðreisnar gekk til liðs við flokkinn. Hann vísar til talna frá Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur og ber flokksráðssamþykkt Sjálfstæðisflokksins saman við stefnu Liz Truss.
Kjarni rökstuðningsins, kaflinn „Staðreyndir um nýja ríkisfjármálastefnu“, hvílir á fullyrðingum formanns eins stjórnarflokksins. Höfundur tekur þær upp óbreyttar, kallar þær staðreyndir og ber þær hvergi saman við óháð gögn, svo sem Hagstofu eða fjármálaráð. Í skoðanagrein má velja sér heimildir, en heiðarlegra hefði verið að nefna að tölurnar koma frá málsaðila.
Samlíkingin við Liz Truss stenst illa eigin forsendur. Höfundur segir sjálfur að tillögurnar feli í sér meiri niðurskurð, 160 milljarða, en skattalækkanir, 140 milljarða. Vandi Truss var hins vegar ófjármagnaðar skattalækkanir. Fullyrðingin um „mestu atlögu“ að velferðarkerfi á Norðurlöndum er sett fram án nokkurs samanburðar.
Veikast er þó kaflinn um Norðausturkjördæmi. Þar byggir höfundur á orðalagi á borð við „að sögn kunnugra“ og „hermt er“ til að gefa í skyn að þingmenn leyni stefnu sinni. Háð getur verið lögmætt stílbragð, en hér er orðrómi beitt sem rökum. Rök andstæðinganna eru afgreidd sem „skrækir“ í stað þess að vera hrakin, og lesandinn fær aldrei að sjá sterkustu útgáfu þeirra.