Hálf sagan um fjármagnstekjuskatt
Framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs heldur því fram að 22% fjármagnstekjuskattur gefi villandi mynd af skattbyrði fjármagns. Ástæðurnar séu að skatturinn leggist á nafnávöxtun en ekki raunávöxtun og að arður hafi þegar borið tekjuskatt fyrirtækis. Hann varar við hækkun skattsins og vísar til hreyfanleika fjármagns.
Skoðanagreinin er skrifuð af framkvæmdastjóra Viðskiptaráðs, og staða höfundar kemur skýrt fram, svo lesandinn veit úr hvaða átt er skrifað. Rökin standa að mestu á eigin reikningi. Dæmið um milljón króna við 5,9% verðbólgu gengur upp og 37,6% samanlögð skattlagning arðs er rétt reiknuð. Höfundur á hrós skilið fyrir að taka sjálfur fram að norræni samanburðurinn sé „samræmt reiknidæmi“ en ekki mæling á raunverulegum skattgreiðslum.
Veikleikinn liggur í því sem ekki er nefnt. Jafnvel samkvæmt tölu höfundar er 37,6% undir efsta þrepi tekjuskatts launafólks, en að þeim samanburði er ekki vikið. Hvergi er heldur minnst á þann vanda sem oft ber hæst í íslenskri umræðu: að eigendur einkahlutafélaga geti greitt sér arð í stað launa. Þá er gengið út frá því að tekjuskattur fyrirtækja lendi að fullu á eigandanum, sem hagfræðingar deila um.
Heimildir eru á köflum óljósar. Vísað er almennt til „rannsókna OECD“ án þess að tiltekin skýrsla sé nefnd, og forsendur myndanna eru ekki raktar svo lesandinn geti sannreynt þær. Rökin eru heiðarlega sett fram, en sagan sem höfundur segir er líka hálf.
