Gróft kynlíf en ekki nauðgun samkvæmt klofnum Landsrétti
Frétt um dóm Landsréttar sem sýknaði karlmann af nauðgun eftir að héraðsdómur hafði dæmt hann í fimm ára fangelsi. Meirihluti tveggja dómara taldi ásetning ósannaðan en einn dómari skilaði sératkvæði og vildi staðfesta sakfellingu. Greinin rekur röksemdir beggja aðila ítarlega.
Ein setning sker sig úr: „Athygli vekur að tveir karlar vildu sýkna en eina konan sakfella.“ Þar bætir blaðamaðurinn eigin túlkun við dómsfrétt án nokkurs rökstuðnings, gagna eða sérfræðiálits. Kyn dómara er sett fram sem skýringarþáttur, en lesandinn fær ekkert samhengi til að meta hvort það skipti máli. Fyrirsögnin tekur auk þess niðurstöðu meirihlutans upp í hvössu orðalagi sem einfaldar lagalegt álitaefni um ásetning.
Að öðru leyti er dómurinn sjálfur traust frumheimild og úrvinnslan vönduð. Röksemdir meirihlutans og sératkvæðisins fá sambærilegt rými, framburður beggja aðila er rakinn og orð konunnar fyrir dómi koma fram í beinni tilvitnun. Lagaatriðin, eins og munurinn á ásetningi og gáleysi og sönnunarbyrði ákæruvaldsins, eru skýrð á mannamáli.
Fréttin byggir þó eingöngu á dómskjalinu. Hvorki er leitað til ríkissaksóknara um hvort óskað verði áfrýjunarleyfis til Hæstaréttar né til lögmanna aðila. Sú viðbót hefði gefið fréttinni gildi umfram endursögn dómsins.
