Bitna kjarasamningar kennara á börnunum okkar?
Skólastjóri Hörðuvallaskóla svarar grein formanns Heimilis og skóla, sem vill lengja skólaárið til að bæta árangur í PISA. Hún telur að vandinn liggi annars staðar: í kennaraskorti, skorti á námsefni, leyfisbeiðnum foreldra, flókinni námskrá og breyttum nemendahópi.
Undir merkjum skoðunar svarar skólastjóri Hörðuvallaskóla formanni Heimilis og skóla. Lesandinn fær þó rök formannsins aðeins í einni endursögn: að lenging skólaársins bæti árangur í PISA. Höfundur gerir síðan úr því spurninguna „verður þá allt betra?“, og þannig verður andstæð afstaða að einfaldri fullyrðingu sem auðvelt er að hrekja. Formaðurinn er hvorki nafngreindur né vísað til greinar hans. Sterkustu gagnrökin, rannsóknir á tengslum kennslutíma og námsárangurs, koma aldrei fram.
Styrkur greinarinnar liggur í reynslu höfundar. Upptalning vandans er skipuleg og sprottin af starfi á vettvangi: kennaraskortur, námsefni, leyfisbeiðnir, námskrá og agavandi. Samanburður við kennaranám í Finnlandi og skólaheimsókn til Berlínar gefa áþreifanleg dæmi. Höfundur greinir jafnframt opinskátt frá stöðu sinni.
Veikari eru þær fullyrðingar sem bera þunga. Að sumir nemendur missi heilt skólaár og að íslenskir karlar skeri sig úr í viðhorfi til ofbeldis er sett fram án heimildar; hið síðara er aðeins sagt hafa vakið athygli höfundar í fréttum. Samlíkingin við flugvirkja og Tenerife víkur sér loks undan þeirri spurningu sem fyrirsögnin varpar sjálf fram.
