Gönguljósin á Miklu­braut: Bráðalausn eða bið eftir stokknum?

Stærsti veikleikinn er hversu einhliða heimildanotkun greinarinnar er. Atli Björn Levý er eini heimildamaðurinn og hans sjónarmið mynda bæði greiningu og niðurstöðu. Hann er forstöðumaður verkefnastofu Betri samgangna, stofnunar sem tengist Borgarlínuverkefninu, og hefur þar af leiðandi hagsmuni af ákveðinni framsetningu. Lesandinn fær enga rödd frá Vegagerðinni, sveitarstjórnarfólki, borgarskipulagsmönnum eða samtökum ökumanna sem gætu metið fullyrðingar hans gagnrýnið. Þegar Atli segir til dæmis að göngubrú sé forgangsröðun bílsins, er það túlkun sem ekki er prófuð á móti öðrum sérfræðingum. Greinin vísar í mat Vegagerðarinnar á framkvæmdatíma stokks, en sú tilvísun er ónákvæm og ekki tengd opinberum skjölum sem lesandi gæti skoðað sjálfur. Það ber einnig að nefna að greinin er í raun endurunnið efni úr hlaðvarpi Vísis sjálfs, sem þýðir að upprunaleg fréttaöflun er takmörkuð. Framsetningin er að mestu leyti hlutlaus í tón, en þar sem aðeins ein rödd fær að skilgreina vandann og hafna tillögum, hallar greinin í átt að þeirri hugmynd að bíða eigi eftir stóru lausninni. Fyrirsögnin gefur til kynna tvíhliða umræðu sem greinin sjálf stendur ekki undir.