Gnexit Viðreisnar
Bergþór Ólason, þingmaður Miðflokksins, gerir í skoðanagrein grín að samningi sem Jón Gnarr gerði við þingflokk Viðreisnar eftir úrsögn sína. Hann telur samninginn ganga gegn ákvæði stjórnarskrár um að þingmenn séu eingöngu bundnir við sannfæringu sína og veltir fyrir sér hvort innri vandi Viðreisnar skýri fyrirkomulagið.
Höfundur birtir greinina sem skoðun og gerir hreint fyrir sínum dyrum: hann segist vera þingmaður Miðflokksins, og lesandinn veit því að pólitískur andstæðingur heldur á pennanum. Efnislegur grunnur háðsins er traustur. Höfundur rekur einstök ákvæði samningsins, þar á meðal stuðning við ríkisstjórnina, sérfræðiaðstoð, innköllun varamanns og lokamálsgreinina um skráningu hjá forseta Alþingis. Lesandinn getur því borið gagnrýnina saman við samninginn sjálfan.
Rökin eru veikust þar sem háðið tekur yfir. Varamenn koma af framboðslista flokksins sem þingmaðurinn var kjörinn fyrir, og því er ekki augljóst að það sé „fáránlegt“ að Viðreisn kalli þá inn. Sama gildir um skráninguna, sem gæti tengst skiptingu nefndarsæta og starfsaðstöðu. Höfundur nefnir hvorugt og sleppir þannig nærtækustu mótrökunum. Stjórnarskrárrökin eru hins vegar málefnaleg og eiga fullt erindi.
Lokakaflinn um „illvíg innri mein“ í Viðreisn er sett fram sem spurning, en ekkert í greininni styður hana. Þar breytist greiningin í getgátur.
