Af­hendingar­geta verður næsta stóra sam­keppnis­mál Ís­lands

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í raun skoðanagrein sérfræðings sem hefur augljósa viðskiptahagsmuni af umræðuefninu, enda stýrir hann sjálfbærniteymi KPMG. Þetta er tilgreint í fæti greinarinnar, sem er gott, en lesandinn fær ekki frekari umfjöllun um þann hagsmunaárekstur. Höfundur notar tölulegt dæmi (tíu MW við 90% nýtingu gefa tæplega 79 GWh á ári, landskerfi um 19 til 20 TWh) sem gefur texta ákveðna trúverðugleikatilfinningu, en engin heimild er gefin fyrir þessum tölum og lesandinn verður að treysta höfundi. Röksemdafærslan er vel uppbyggð og innbyrðis samkvæm: höfundur greinir mun á uppsettu afli og raunverulegri afhendingargetu, bendir á takmarkanir verðkerfis í litlu einangruðu kerfi og tengir umræðuna við atvinnustefnu ríkisstjórnarinnar. Hins vegar er engin ytri heimild nefnd, enginn viðmælandi, ekkert gagnasett og engin tilvísun í opinberar áætlanir eða skýrslur. Fyrir skoðanagrein er það leyfilegt, en styrkur rökstuðningsins hefði aukist verulega með einu eða tveimur dæmum úr raunheimum, til dæmis um svæði þar sem afhendingargeta hefur reynst takmarkandi þrátt fyrir næga heildarframleiðslu. Tónninn er fagmannlegur og hófsamur; framsetningin ýtir ekki beinlínis á pólitískan strenginn heldur dregur athygli að kerfislegri nálgun sem höfundur telur vanrækt. Sem skoðanagrein stenst hún vel, en hún er frekar almenn og hefði hagnast á fleiri áþreifanlegum vísunum.