Segist ekki hafa litist á blikuna og því yfirgefið bifreiðina í Mosfellsbæ - „Ég fór ekki upp í Reykholt“

Fréttaritun úr réttarsal er í eðli sínu bundin við það sem fram kemur fyrir dómi og greinin stendur vel að þeirri vinnu. Framburður Halldórs er rakinn skýrt, settur í samhengi við framburð meðákærðra og borinn saman við skýrslugjöf hjá lögreglu. Tilvísun í ákæruskjalið gefur lesendum ramma og meiðslulistinn styrkir skilning á alvarleika málsins. Einnig er nauðsynlegt bakgrunnsefni dregið inn, þar sem fyrri dómur Halldórs og geðrannsókn eru nefnd. Þó má benda á nokkra veikleika: verjandi Halldórs fær lítið rými og afstaða verjandans til þess ósamræmis sem ákæruvaldið benti á kemur hvergi fram. Það hefði styrkt fréttina ef verjandinn hefði fengið orð, enda er slíkt grundvallaratriði í sakamálafréttum. Orðalagið „talinn er höfuðpaur málsins" er dæmi um fullyrðingu sem ekki er tilvísað til ákæru eða annarra heimilda, þótt sennilegt sé að hún eigi rætur í ákærugögnum. Á heildina litið er þetta vel unnin réttarfrétt sem hefði þó notið góðs af skýrari rödd varnaraðila.