Fisk­eldis­risar sagðir vera með augun á yfir­töku á Kald­vík og gengið rýkur upp

Meginveikleiki greinarinnar er hversu þunn hún er hvað varðar heimildanotkun. Kaldvík er „sagt" vera í skoðun stórra fiskeldisfyrirtækja, en engin nafngreind heimild styður þá fullyrðingu. Bakkafrost er nefnt að nafni sem hugsanlegur kaupandi, sem er veigamikil staðhæfing, en lesandinn fær enga vísbendingu um hvaðan þær upplýsingar koma: er þetta frá markaðsaðilum, sérfræðingum, innherjum eða öðrum? Slík fullyrðing kallar á skýrari tilvísun, jafnvel þótt heimild verði ekki nafngreind, til dæmis „að sögn markaðsaðila" eða „samkvæmt heimildum sem þekkja til máls". Engin viðbrögð koma frá Kaldvík sjálfri, sem er augljós vöntun í frétt af þessu tagi; þá er hvorki leitað viðbragða frá Bakkafrost né öðrum fyrirtækjum sem nefnd eru í samhengi hugsanlegrar yfirtöku. Framsetningin er nokkuð einstefnukennd: fyrst er yfirtökuorðrómurinn kynntur, síðan lýst rekstrarerfiðleikum Kaldvíkur, en ekki er rýnt í hversu sennilegar slíkar yfirtökur séu eða hvaða hindranir kunni að vera í veginum. Stór hluti textans sem birtist á síðunni er í raun listi yfir aðrar fréttir höfundarins og tengd efni, sem gefur til kynna að meginefni greinarinnar sé afar takmarkað. Sem innherjafrétt á fjármálamiðli má segja að krafan um viðbrögð aðila sé sterk, og það er verulegur annmarki að hvorki Kaldvík né Bakkafrost fá tækifæri til svara.