Hvað fáum við fyrir reikninginn?
Stefán Vagn Stefánsson, þingmaður Framsóknar, fagnar því að stefnt sé að samræmi og hófsemi í gjaldahækkunum ríkis og sveitarfélaga og eignar flokki sínum hugmyndina. Hann krefst þess að birt verði heildarmat á samanlögðum áhrifum skatta, gjalda og bóta á ólíkar heimilisgerðir áður en Alþingi afgreiðir fjárlög.
Grein um gjaldahækkanir nefnir hvorki eitt einasta gjald, eina prósentu né eina krónu. Vísir birtir hana undir merkjum skoðunar og hún er metin sem slík. Lesandinn fær ekki að vita hvaða ákvörðun stjórnvalda höfundur fagnar, hvaða hækkanir eru fyrirhugaðar eða hvað tillaga Framsóknar frá síðasta vori fól í sér. Án þess er erfitt að vega rökin gegn raunveruleikanum.
Rökfærslan sjálf er þó heilsteypt og sanngjörn. Höfundur viðurkennir að einstakar hækkanir geti verið málefnalegar og að aðhald dragi úr verðbólgu. Hann bendir á raunverulega gildru: gjaldskrárhækkanir fara inn í vísitölu neysluverðs og hækka þar með höfuðstól verðtryggðra lána. Dæmið um heimili sem þarf tvo bíla gefur röksemdinni um misjöfn áhrif eftir búsetu áþreifanlegt inntak. Krafan um birt heildarmat er skýr og hægt er að fylgja henni eftir.
Ein mótsögn stendur eftir. Höfundur segir að árangurinn skipti meira máli „en hver átti fyrsta orðið“ en eignar Framsókn hugmyndina tvisvar. Hann krefst þess einnig að stjórnvöld sýni hvernig tekjutapi verði mætt, án þess að leggja sjálfur fram neina leið til þess.
