Neyða íslensk yfirvöld til að heyra sögur fórnarlamba spillingar

Greinin er ítarleg og vel unnin að því leyti að hún byggir á nafngreindum heimildum: tveimur lögfræðingum Transparency International (Alison Matthews og Ádám Földes), tveimur nafngreindum fyrrverandi sjómönnum (Johnny Nefungo og Ananias Shituile) og vísar í skýrslur IPPR sem unnar voru með stuðningi breska sendiherrans. Lagalegur bakgrunnur er settur í samhengi og lesendum gert kleift að skilja ferlið. Veikleikinn er hins vegar augljós: sjónarhorn Samherja er afar lítið. Greinin nefnir í einni setningu að Samherji hafi „staðfastlega neitað öllum ásökunum um mútubrot eða spillingu í Namibíu," en ekki er greint frá því hvort blaðamaður hafi leitað eftir viðbrögðum fyrirtækisins við þessum tilteknu kröfum. Í frétt af þessu eðli, þar sem alvarlegar ásakanir eru settar fram og persónulegar sögur notaðar til að undirbyggja þær, er nauðsynlegt að Samherji fái sannanlegt tækifæri til andsvara. Framsetningin er einnig mjög einhliða; nær allt efnið er frá sjónarhóli kröfuhafa og Transparency, og orðalag eins og „skelfilegar afleiðingar Samherjamálsins" er notað án fyrirvara í eigin texta blaðamanns, ekki einungis í tilvitnunum. Þetta gerir greinina að eins konar málflutningi fremur en hlutlausri fréttaskýrslu. Rétt er að nefna að staðreyndir um atvinnuleysi í Namibíu (um og yfir 40%) eru settar fram án heimilda, þótt talan sé þekkt og líklega rétt. Á heildina litið er þetta vandað heimildaverk sem þó skortir jafnvægi og efnislega gagnrýni á fullyrðingar kröfuhafanna.