Æj,æj,æj. Hvort stundar Morgunblaðið rannsóknar- eða æsifréttablaðamennsku?
Höfundur gagnrýnir forsíðufrétt Morgunblaðsins frá 14. nóvember um 41 milljarðs hækkun fjárheimilda til örorku og málefna fatlaðs fólks. Hún segir blaðið blanda saman ólíkum útgjaldaflokkum, skýra hvorki verðlag né orsakir hækkunarinnar og ræða aðeins við einn stjórnarandstöðuþingmann. Í lokin leggur hún til spurningar sem vandaðri umfjöllun hefði átt að svara.
Birt sem skoðanagrein stendur þessi gagnrýni sterkust þar sem hún er nákvæmust. Höfundur tilgreinir dagsetningu, forsíðufyrirsagnir Morgunblaðsins orðrétt og eina viðmælanda fréttarinnar, Guðlaug Þór Þórðarson. Lesandinn getur því flett upp frumefninu og vegið gagnrýnina sjálfur. Tvær ábendingar eru bæði réttmætar og hnitmiðaðar: að ekki komi fram hvort tölur séu á verðlagi hvers árs eða föstu verðlagi, og að engum stjórnarþingmanni virðist hafa verið boðið að svara.
Veikasti hlekkurinn er þungamiðja greinarinnar. Fullyrðingin um að blaðið blandi saman örorku og málefnum fatlaðs fólks er sett fram með fyrirvara, „ef svo er“. Höfundur kannar ekki hvort sú flokkun komi úr fjárlagafrumvarpinu sjálfu eða sé verk blaðsins. Engar eigin tölur eru heldur lagðar fram til mótvægis.
Þá fer orðræðan fram úr rökunum. Höfundur segir blaðið líta á öryrkja sem „óvini ríkisins“ og „vonda fólkið“, en vitnar hvergi til orðalags sem styður slíkan ásetning. Á móti kemur að hún greinir heiðarlega frá eigin stöðu sem öryrki. Spurningarnar í lokin sýna jafnframt uppbyggilega sýn á hvað betri umfjöllun gæti falið í sér.