Afkomuöryggi er forsenda listsköpunar
Forseti Bandalags íslenskra listamanna færir rök fyrir því að ríkið komi á varanlegu stuðningskerfi sem tryggi sjálfstætt starfandi listafólki afkomu milli verkefna. Hún vísar til greiningar BHM, upphæðar starfslauna og reynslu Íra, Belga og Frakka. Nýtt kerfi á að vera viðbót við starfslaun og styrki, ekki koma í stað þeirra.
Írska tilraunin ber greinina uppi. Þar sýnir höfundur heiðarleika sem oft vantar í skrif hagsmunasamtaka: hún rekur ábatagreininguna, 1,39 evrur fyrir hverja evru, en bendir jafnframt sjálf á að írska kerfið tryggi ekki samfellu. Greinin birtist sem skoðanagrein og höfundur gerir skýra grein fyrir stöðu sinni sem forseti BÍL.
Tölurnar eru flestar sannreynanlegar: starfslaun, greining BHM og viðmið Skattsins. Tvennt mætti þó skýra betur. Ekki kemur fram hver vann írsku ábatagreininguna né hvaða ár greining BHM er frá. Samanburðurinn á 420.000 krónum og „hátt í 800.000 kr.“ er beittur en ekki fyllilega sambærilegur, því reiknað endurgjald er skattalegt viðmið en ekki mæling á raunverulegum tekjum.
Stærsta gloppan felst í því sem ekki er rætt. Hvergi er reynt að meta kostnað íslensks kerfis eða hvernig það yrði fjármagnað. Höfundur svarar heldur ekki augljósustu mótbárunni: hvers vegna listafólk ætti að fá sérstakt öryggisnet umfram aðra verktaka með óreglulegar tekjur. Lokakaflinn hvílir á almennum fullyrðingum um gildi lista, sem styrkja málstaðinn tilfinningalega en ekki tillöguna sjálfa.
