Lærðum við ekkert af Icesave?
Ritstjórnargrein Nútímans heldur því fram að Ísland eigi að taka til varna í máli ESA vegna bókunar 35 fremur en að breyta lögum fyrst. Rökin sækir hún í Icesave-málið, þar sem EFTA-dómstóllinn hafnaði kröfum ESA, og í ræðu Carls Baudenbachers um gildi sjálfstæðs dómstóls.
Umfjöllunin um Icesave-dóminn er traustasti hluti greinarinnar. Hún rekur skýrt hvers vegna EFTA-dómstóllinn hafnaði kröfum ESA, bæði um ríkisábyrgð samkvæmt tilskipuninni og um mismunun, og nefnir freistnivandann sem dómstóllinn horfði til. Ræða Carls Baudenbachers er sanngjarnlega endursögð; greinin tekur sérstaklega fram að hann fullyrði ekki að Evrópudómstóllinn hefði dæmt á annan veg.
Veikleikinn liggur í samanburðinum sjálfum. Greinin viðurkennir að málin séu ólík en segir hvergi í hverju munurinn felst. Í Icesave var deilt um túlkun tilskipunar, en um bókun 35 snýst ágreiningurinn um forgang EES-reglna. Lesandinn fær heldur ekki að vita að fyrri ríkisstjórn lagði sjálf fram sambærilegt frumvarp. Rök utanríkisráðherra fyrir lagasetningarleiðinni eru afgreidd í einni setningu og aldrei svarað efnislega. Stjórnarmaður ESA, sem vitnað er til, er ekki nafngreindur.
Röksemdafærslan er að öðru leyti hófstillt og upphrópunartónninn bundinn við fyrirsögnina. Sem skoðanaefni stenst greinin, en hún dregur aðeins upp hálfa mynd af því hvers vegna einhver kysi að ljúka málinu á Alþingi.
