Sveitarfélagi ekki skylt að smala ágangsfé úr skógræktarlandi
Fréttin greinir frá því að Héraðsdómur Austurlands hafi sýknað Fjarðabyggð af kröfu landeiganda á Óseyri um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna ágangs sauðfjár í skógræktarlandi. Hún rekur jafnframt úrskurð innviðaráðuneytisins, sem taldi ákvörðun sveitarfélagsins um að smala ekki ólögmæta, og skýrir lagarammann um heimalönd og afrétti.
Sterkasti þáttur fréttarinnar er að hún lætur dóminn ekki standa einan. Úrskurður innviðaráðuneytisins frá því í vor, þar sem ákvörðun sveitarfélagsins var talin ólögmæt, er settur við hlið sýknudómsins. Lesandinn sér þannig að stjórnsýslan og dómstóllinn komust að ólíkri niðurstöðu í sama máli. Greinarmunur heimalands og afréttar er líka skýrður á mannamáli, sem er forsenda þess að niðurstaðan skiljist.
Heimildirnar eru allar skjöl: stefna, úrskurður ráðuneytis og dómurinn sjálfur. Það er traustur grunnur fyrir dómsfrétt, en þar staðnæmist vinnan. Hvorki landeigendur né Fjarðabyggð eru spurð um viðbrögð og ekkert kemur fram um hvort áfrýjun komi til greina. Þegar ráðuneyti og héraðsdómur stangast á hefði eitt símtal bætt miklu við.
Athyglisverðasta atriðið fær of litla úrvinnslu. Bóndi sem landeigendur telja að hafi átt hluta fjárins sat í nefndinni sem fékk erindið og bar síðan vitni sem dómurinn studdist við. Fréttin nefnir þetta en leitar ekki skýringa hjá honum eða sveitarfélaginu. Þá er á einum stað vísað til Fjallabyggðar í stað Fjarðabyggðar, sem ruglar röksemd landeigandans um afrétti.
