Þjóðaröryggi, fæðuöryggi og almannahagsmunir
Ingibjörg Davíðsdóttir, þingmaður Miðflokksins, skrifar skoðanagrein um fæðuöryggi sem hluta af þjóðaröryggi. Hún vísar í erindi ritara Þjóðaröryggisráðs á málþingi Bændasamtakanna og kynnir eigin þingsályktunartillögu um landsáætlun um fæðuöryggi. Hún beinir jafnframt spjótum sínum að atvinnuvegaráðherra Viðreisnar vegna tollamála.
Sviðsmynd B, sem höfundur hampar, grefur í raun undan eigin niðurstöðu hennar. Ef líklegasta áfallið er að eldsneyti, fóður og áburður hætti að berast, þá er innlend framleiðsla sjálf háð innflutningi. Sú ályktun að sviðsmyndin sanni gildi „öflugrar innlendrar matvælaframleiðslu“ stenst því ekki án frekari rökstuðnings um aðföng og birgðir.
Höfundur á hrós skilið fyrir gagnsæi. Hún nafngreinir ritara Þjóðaröryggisráðs, vísar í tólf áhersluþætti þjóðaröryggisstefnu og upptöku sem lesandi getur sjálfur skoðað. Hún gengst líka við eigin tillögu og flokki.
Veikasti hlekkurinn er rök úr þögn: að „enginn nefndi“ tollalækkanir á málþingi sem hagsmunasamtök landbúnaðarins héldu sannar lítið. Fullyrðingin að innflutningur „ýti alls ekki undir“ fæðuöryggi er sett fram án rökstuðnings, þótt höfundur telji sjálf „fjölbreyttar aðfangaleiðir“ til grunnstoða. Andstæð sjónarmið eru ekki rædd heldur afgreidd. Túlkun á orðum forsætisráðherra er auk þess byggð á því sem „var ekki annað að skilja“.
