Það er alltaf til fé fyrir næstu framkvæmd—Hvenær ætlum við að læra?
Skoðanagrein eftir athafnamann í fasteignarekstri sem gagnrýnir hvernig hið opinbera ræðst í stórframkvæmdir án skýrrar langtímaáætlunar um kostnað, rekstur og viðhald. Dæmin eru Þjóðarhöllin, Borgarlínan og Fossvogsbrúin, Hólmsheiðarfangelsi og Stóra-Hraun, sett í samhengi við halla og vaxtagjöld ríkissjóðs.
Vísir birtir greinina sem skoðun og tölurnar bera hana uppi: 155 milljarða vaxtagjöld, 425 milljónir á dag, Fossvogsbrú úr 6,1 í 8,5 milljarða og Hólmsheiði úr tveimur í 2,7. Flestar má rekja til fjárlagagagna og opinberra áætlana, þótt höfundur nefni heimildir sínar sjaldan beint. Útreikningurinn á daglegum vaxtagjöldum stenst.
Samanburðurinn er þó ekki alltaf sanngjarn. Kostnaður Hólmsheiðar 2013 og 2016 er borinn saman á nafnvirði, án tillits til verðlags. Við Fossvogsbrúna er ekki skýrt hvort áætlunin frá 2023 náði einnig til landfyllinga og sjóvarna sem samningarnir fela í sér. Höfundur spyr réttilega hve mörg fangarými hafi í raun bæst við, en lætur ógert að telja þau rými sem lögð voru niður. Svarið lá þó innan seilingar.
Rökfærslan er heiðarleg að öðru leyti. Höfundur viðurkennir að kröfur um öryggi breytist, segir vandann ekki bundinn við einn flokk og beinir sömu spurningu að stjórnarandstöðunni. Líkingin við fjárhættuspil er hvassari en gögnin réttlæta. Hagsmunir höfundar eru gefnir upp.
