Krakkarnir berjast fyrir kofanum sínum

Mest áberandi er hversu einhliða framsögn greinarinnar er. Reykjavíkurborg, sem tekið hefur ákvörðun um niðurrif, fær ekki beint til sín orð; afstaða borgarinnar kemur einungis fram í endursögn Önnu Kristínar Blöndal Jóhannesdóttur. Hún er eina fullorðna heimildin og er greinilega málsaðili. Enginn fulltrúi borgarinnar er spurður hvaða öryggiskröfur séu ekki uppfylltar, hvort boðist hafi lausnir, eða á hvaða lagagrundvelli ákvörðunin byggist. Þetta er verulegur brestur, því greinin er birt sem ritstjórnarefni, ekki skoðanagrein, og les eins og málsvörn fyrir einn aðila deilunnar. Framsetningin styrkir þessa slagsíðu: fyrirsögnin „Krakkarnir berjast fyrir kofanum sínum" setur lesandann strax á hlið barnanna, og tilvitnun sjö ára Úlfurs um „svona 91 krakka" er notuð sem millifyrirsögn án nokkurs samhengis. Tilfinningalega hlaðin orðanotkun, eins og „hluti af fjölskyldunni" og lýsing á kofanum sem listagalleríi og virki, ýtir undir eina túlkun: að kofinn sé saklausa sköpunarverkið sem yfirvöld vilja eyðileggja. Fréttaverðmæti efnisins er ljóst, en blaðamaður hefði átt að ná í svör frá borginni og gefa lesandanum tækifæri til að meta báðar hliðar. Án þess fær lesandinn brotakennda mynd.