Þorsteinn Pálsson skrifar: Snúnir samningar sem leysa ekki klípu Íslands
Þorsteinn Pálsson heldur því fram í skoðanapistli að viðræður ríkisstjórnarinnar við Trump-stjórnina séu óhjákvæmilegar en áhættusamar og að Ísland skorti pólitískt bakland. Hann gagnrýnir stjórnarandstöðuna harðlega fyrir að hafa treyst vilyrðum Bandaríkjanna um fríverslun, sem Rubio hafi síðan hafnað.
Pistillinn er skoðanaefni og metinn sem slíkur. Sterkasti hlekkurinn er tilvísunin í viðtal Morgunblaðsins við formann Sjálfstæðisflokksins, sem lesandinn getur flett upp. Röksemdafærslan um að vilyrði í Washington og höfnun Rubios skömmu síðar stangist á heldur vel saman, og samanburður við Danmörku, Kanada og Þýskaland gefur henni samhengi.
Veikleikinn liggur í stökkunum. Fullyrðingin um að stjórnarandstaðan virðist „opin fyrir því að gefa eftir“ gagnvart Alþjóða glæpadómstólnum er sett fram án nokkurs dæmis eða tilvitnunar, þótt hún sé ein þyngsta ásökun pistilsins. Orð á borð við „sviku“ og „áköfum trúarhita“ eru mælskubrögð frekar en rök.
Höfundur gefur sér líka að fjarvera samningsmarkmiða stafi af áhættumati, sem er getgáta sett fram sem líkleg skýring. Hann gerir ekki tilraun til að setja fram sterkustu útgáfu af rökum andstæðinganna, og pistillinn verður fyrir vikið málflutningur fremur en greining. Innan síns forms er hann þó heiðarlegur um afstöðu sína.
