Sigmundur Ernir skrifar: Einokunarverslun var það einu sinni, og skal áfram verða

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Höfundur nýtir sögulegar hliðstæður af sómasamlegri kunnáttu: hann vísar til þjóðveldisaldar, dönsku einokunarinnar, Jónasar Hallgrímssonar og fyrsta formanns Sjálfstæðisflokksins. Tilvitnunin í formanninn um skandinavíska myntbandalagið er áhugaverð og gefur textanum ákveðna ritstjórnarlega þyngd; hún virðist komin úr þingsögu eða ræðum og er í grundvallaratriðum sannreynanlegt efni. Hins vegar er röksemdafærslan frá sögulegum einokunartíma Dana yfir í aðstæður nútímans býsna gloppótt. Höfundur segir að formenn Sjálfstæðisflokksins verji „einokun og áframhald á samráði í stað öflugrar samkeppni" en nefnir ekkert tiltekið dæmi, engan atburð, enga stefnu og engar tölur sem styðja þá fullyrðingu. Lesandinn veit ekki hvað nákvæmlega er átt við: er um að ræða EES-samninginn, krónu og gengi, samkeppnismál á tilteknum mörkuðum, eða eitthvað annað? Söguleg greining er vel saman komin en nútímagreiníngin er einungis yfirlýsing. Sem skoðanagrein er þetta læsilegt, en sem rökfærsla er hún ófullnægjandi á lykilstað: þar sem sagan á að mæta samtímanum brestur rökin.