Hinir píkubörðu íslensku karlmenn
Íris Erlingsdóttir fjölmiðlafræðingur skorar á þekkta karlkyns dálkahöfunda að fjalla um það sem hún kallar píkuveldisvæðingu íslenskra stofnana. Hún tínir til kynjahlutföll í þremur ráðuneytum og meðal skólastjórnenda í Reykjavík og spyr hvaða áhrif meirihluti kvenna hafi haft á samfélagið.
„Þegar ég skrifaði greinina“: þannig eru allar tölur pistilsins tímasettar. Lesandinn fær ekki að vita hvenær það var, hvaðan starfsmannafjöldi ráðuneytanna er fenginn eða hvort hann stendur enn. Höfundur vísar í eigin skrif sem heimild, og tölurnar um skólastjóra í Reykjavík eru jafn ódagsettar. Upplýsingarnar eru í grunninn sannreynanlegar, en framsetningin gerir lesandanum erfitt fyrir.
Pistillinn er skoðanagrein og á að meta hann á rökunum. Þar liggur veikleikinn. Höfundur sýnir kynjahlutföll en stekkur þaðan beint að afleiðingum, drengjum sem dragast aftur úr og „vók viðhorfum“, án þess að tengja þetta tvennt saman með gögnum. Fullyrðingin um að konur séu í miklum meirihluta í einkafyrirtækjum stendur án nokkurs stuðnings. Hvergi er heldur vikið að augljósum mótrökum, til dæmis kynjasamsetningu háskólamenntaðs fólks.
Höfundur býður lesendum að benda á hvar hún hafi rangt fyrir sér, og það er heiðarlegt boð. Uppnefni á borð við „píkubörðu“ draga umræðuna hins vegar að orðavali fremur en efni. Nútíminn birtir pistilinn sem eigið efni án nokkurs samhengis.