Fullviss um að hann myndi ekki lifa þetta af
Vettvangsfrétt úr aðalmeðferð Reykholtsmálsins þar sem blaðamaður endurspeglar vitnisburð þriggja heilbrigðisstarfsmanna um áverka og andlega líðan brotaþola. Fréttin er varfærin í orðalagi, notar „meint“ á réttum stöðum og dregur fram atriði sem geta unnið með vörninni. Vantar hins vegar allt sem fram kom frá hlið sakborninga, þar á meðal spurningar verjenda.
Sterkasta hlið fréttarinnar er að blaðamaður sat í dómsalnum. Þetta er frumheimild, ekki endurvinnsla, og það sést: tilvitnanir eru beinar, áverkalýsingar nákvæmar og röð vitnanna skýr. Málsmeðferðarleg smáatriði eru líka á sínum stað, til dæmis að skýrslutöku maltnesku læknanna hafi verið frestað vegna túlkunarvanda. Orðalagið heldur sakleysispresúmpsjóninni til haga; „meint fjárkúgun“, „meint ofbeldi“, „sex eru ákærð“.
Til hróss má telja að tannlæknisvitnisburðurinn sé ekki klipptur til hagsbóta fyrir ákæruvaldið. Blaðamaður tekur fram að brotaþoli hafi ekki verið við góða tannheilsu fyrir það og að sýking hafi tekið lengri tíma að myndast, sem er einmitt sá fyrirvari sem verjandi myndi sækjast eftir. Sömuleiðis er nefnt að áfallastreituröskun hafi ekki verið formlega greind.
Það sem vantar er hin hliðin á sjálfum réttarhaldsdeginum. Ekkert kemur fram um spurningar verjenda til vitnanna, engin andmæli, ekkert um hvort dregið hafi verið í efa tímasetning áverkanna eða orsakasamband. Í dómsmáli þar sem sex manns eru ákærð hefði jafnvel ein málsgrein um krossspurningar breytt heildarmyndinni verulega. Vitnin eru auk þess aðeins tilgreind eftir starfsheiti, sem er venja í íslenskri dómsumfjöllun en gerir frásögnina ósannreynanlega fyrir lesandann.
Niðurstaða: fagmannleg og hófstillt dagsumfjöllun úr dómsal sem gerir starfið sitt, en fer ekki lengra en það. Sjónarhorn vörnarinnar er fjarverandi og lesandi sem les þessa frétt eina fær aðeins helming réttarhaldsins.
