„Eins og jarðskjálfti færi í gegnum líkamann“
Bein dómsalsfrétt úr aðalmeðferð Reykholtsmálsins þar sem blaðamaður er á staðnum og endursegir skýrslur vinnuveitanda, sálfræðings og lögreglumanna. Frásögnin er skýrt merkt sem vitnisburður fyrir dómi og gætir varúðar í orðalagi, en sjónarmið sakborninga koma hvergi fram.
Sterkast við þessa frétt er að hún er unnin á staðnum. Blaðamaður situr þingið og endursegir skýrslutökur beint úr Héraðsdómi Suðurlands, ekki eftir öðrum miðlum. Heimildin er þar með ein sú sannreynanlegasta sem til er: opinbert þinghald sem hver sem er getur sótt. Orðalagið heldur sig líka innan girðingar, „meint árás“ er notað í gegn og hverri fullyrðingu er skilað sem lýsingu tiltekins vitnis, ekki sem staðreynd blaðsins.
Athyglisvert er að fréttin heldur inni atriðum sem draga úr einni útgáfu málsins: lögreglumaðurinn á Keflavíkurflugvelli gat ekki lagt mat á hvort brotaþoli færi af fúsum vilja, sá ekkert á upptökum sem gæfi til kynna stórslasaðan mann og lýsti handabandi við hliðið. Sá kafli hefði auðveldlega getað ratað út úr fréttinni; að hann er þarna er merki um sæmilegt jafnræði í úrvinnslu.
Það sem vantar er hins vegar áberandi. Sakborningar eru fullnafngreindir og bornir þungum ásökunum, en ekkert kemur fram um það sem varnaraðilar sögðu, hvort verjendur gagnspurðu vitnin eða hvernig ákærðu bera af sér sakir. Krossspurningar eru kjarni aðalmeðferðar og sleppa þeim er raunveruleg efnisleg holufyrir lesanda sem fær aðeins ákæruhliðina þennan dag. Sömuleiðis er engin tilvísun í ákæruskjalið sjálft eða hvað ákært er fyrir, sem hefði kostað eina málsgrein.
Þetta er hæf en ófullgerð dagfrétt úr réttarsal: vel staðsett, varlega orðuð, en einhliða í samsetningu radda. Sæmileg vinna sem hefði orðið töluvert betri með stuttri klausu um málsvörnina.
