Nína Richter skrifar: Gervigreindarloddarar
Nína Richter fléttar saman þremur hugleiðingum í pistli: umhverfisáhrifum drónahernaðar í Úkraínu, nýjum reglum Anthropic um framkomu notenda við gervigreind og auglýsingu íslensks háskóla um loddaraheilkenni sem myndskreytt var með gervigreind. Rauði þráðurinn er spurningin um hvað sé ekta og hvað sýndarmennska.
Nína Richter viðurkennir sjálf að hún viti ekki hvernig Anthropic kannaði mörk sín, og sú hreinskilni ber pistilinn. Hún setur getgátur fram sem getgátur, merkir eigin hneykslun sem tilfinningu og snýr loks röksemdinni gegn sjálfri sér: auglýsingin virkaði, því hér er hún til umræðu. Í pistli er það heiðarleg og nokkuð snjöll lending.
Veikleikinn liggur í tengingunum. Ljósleiðaraþræðir á vígvöllum, siðareglur gervigreindarfyrirtækis og loddaraleg auglýsing eru tengd lauslega, og fyrsti hlutinn fjarar út án þess að skila sér í niðurstöðuna. Lesandinn fær hugrenningatengsl frekar en röksemd sem byggist upp.
Tvær staðhæfingar standa sem staðreyndir án tilvísunar: áhrif ljósleiðara á lífríki í Úkraínu og nákvæm efnisatriði í nýjum reglum Anthropic. Sú fyrri byggist á óljósu minni („eitthvað sem ég hafði séð á netinu“), og orðalagið um að reglurnar „banni“ grimmd hefði mátt styðja með vísun í tilkynningu fyrirtækisins. Slíkt er ekki dauðasök í skoðanagrein, en það hefði styrkt grunninn.
