Bannmenn og bruggarar
Skoðanagrein Arnars Sigurðssonar beitir kenningu Bruce Yandle um „bannmenn og bruggara" á íslenska Evrópuumræðu og heldur því fram að andstæðir pólitískir flokkar styðji sömu miðstýringuna, hvor í sínu nafni. Greinin gagnrýnir bæði ESB-sinnaða og andstæðinga og talar fyrir afnámi hafta óháð aðildarspurningunni. Höfundur er nafngreindur og upplýsir um hagsmuni sína sem eigandi Sante.
Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin sem slík. Rökfærslan er vel skipulögð og byggð á skýru hugmyndarammi: kenning Bruce Yandle um „bootleggers and baptists" er réttilega eignuð honum og notuð sem greiningarverkfæri á íslensku samhengi. Höfundur gerir sér far um að beina gagnrýni í báðar áttir, bæði að ESB-sinnuðum og andstæðingum, sem gefur textanum vitsmunalega heiðarleika umfram marga skoðanadálka í sömu umræðu. Sérstaklega áhugavert er að hann viðurkennir styrkleika mótmælanna gegn ESB-aðild (sameiginlega landbúnaðarstefnan, reglugerðarumfang ESB) áður en hann snýr þeim á haus.
Fullyrðingarnar um landbúnaðarkerfið (framleiðslustýring, tollkvótar, undanþágur frá samkeppnislögum) og ÁTVR (þrjátíu milljarða innkaupadeild) eru ekki studdar tilvísun í tiltekin gögn, en þær eru að mestu leyti almennt þekktar staðreyndir í íslenskri umræðu; skoðanagreinar þurfa ekki heimildasöfnun á þeim forsendum. Veikleikinn er fremur sá að notkun Kára Stefánssonar sem dæmis um „siðapóstul" er dálítið laus í ríminu og óútskýrð, sem veikir þá líkinguna. Hagsmunatengsl eru þó skýrt tilgreind: höfundur er eigandi Sante, sem er viðeigandi gagnsæi. Á heildina litið er þetta vel unnin og rökföst skoðanagrein sem sker sig úr með gagnrýninni hæfni sinni í báðar áttir.
