Leigubremsa er almannahagsmunamál
Formaður Samtaka leigjenda færir rök fyrir leigubremsu í skoðanagrein á Vísi. Hann vísar í gögn HMS, Hagstofunnar og fleiri um húsnæðisverð, leiguverð og eignarhald og telur upp reglur um leiguhækkanir í tæplega þrjátíu löndum. Hann sakar jafnframt fyrri ríkisstjórnarflokka um tengsl við leigufélög.
Hálfur textinn er upptalning á reglum um leiguhækkanir í öðrum löndum, hver liður með vísun í heimild. Það er óvenju vandað í skoðanagrein. Listinn er þó víðari en röksemdin leyfir. England, Wales, Norður-Írland og Lettland setja engin prósentumörk, aðeins reglur um fyrirvara og tíðni hækkana. Það er ekki leigubremsa í þeim skilningi sem frumvarpið boðar, en listinn er notaður til að sýna að slíkar skorður séu „útbreiddar“.
Greinin er birt sem skoðun og höfundur gerir grein fyrir hagsmunatengslum sínum. Tölfræðin byggir að mestu á nafngreindum stofnunum. Sumar lykiltölur, svo sem 9,3% hækkun á 600 auglýstum eignum, koma hins vegar úr eigin greiningu samtakanna án lýsingar á aðferð.
Veikasti hlutinn er rökfærslan sjálf. Fullyrt er að vandinn hafi „líklega verið búinn til af hagsmunaaðilum“ og að „planið“ hafi heppnast, en hvorki ásetningur né samræmd áætlun er rökstudd. Helstu mótrökum hagfræðinnar, að leigubremsa geti dregið úr framboði, er vísað frá sem „möntru“ í stað þess að svara þeim.
