Bókun 35 við EES-samninginn: Ísland þarf ekki að taka upp norsku leiðina
Fyrrverandi forseti EFTA-dómstólsins færir lögfræðileg rök fyrir því að Ísland hafi efnislega innleitt bókun 35 og að ESA þurfi að sýna fram á raunverulega og kerfislæga annmarka áður en krafist er norskrar forgangsreglu. Greinin byggir á ítarlegum samanburði á dómaframkvæmd í Noregi og á Íslandi og er umsögn til Alþingis í þýðingu.
Málanúmerin bera greinina uppi. Nánast hver einasta fullyrðing um dómaframkvæmd er tengd tilteknu máli, málsgrein eða tímaritsgrein, svo sem Finanger, Sveinbjörnsdóttur og Irish Bank, og lesandi með áhuga getur rakið röksemdafærsluna skref fyrir skref. Í skoðanagrein er það sjaldgæf nákvæmni.
Höfundur sýnir líka vitsmunalegan heiðarleika sem styrkir málflutninginn. Hann viðurkennir að norska leiðin sé sterkari þegar ótvírætt lagaákvæði verður ekki túlkað til samræmis og að forgangsregla hefði mögulega getað gagnast í máli Einarsdóttur. Þannig tekst hann á við sterkustu mótrök ESA í stað þess að sniðganga þau.
Veikleikinn liggur í kaflanum um tímasetningu. Þar eru vonbrigði forseta EFTA-dómstólsins og þjóðaratkvæðagreiðslan lögð hlið við hlið og vísað til ónafngreindra „yfirlýsinga úr röðum þeirra sem standa ríkisstjórninni nærri“. Höfundur tekur fram að þetta sanni ekki samráð, en grunsemdin er engu að síður sett fram án heimildar. Sama á við um fullyrðinguna um að dómaframkvæmd EFTA-dómstólsins sé orðin ríkisvaldinu hagfelldari, sem hvílir eingöngu á Fosen-Linjen-málunum.
