Segir dóttur sína hafa viljað deyja fyrst

Greinin er réttarsalsfrétt af aðalmeðferð og uppfyllir grunnkröfur þeirrar tegundar: hún byggir á beinum framburði ákærðu og ákæruskjali sem fréttastofa segist hafa undir höndum, sem eru meginheimildir í slíkri umfjöllun. Að þessu leyti er heimildakeðjan gagnsæ; lesandi getur staðreynt efnið með aðgangi að opinberum dómsskjölum. Setningin „Þar sem þau hefðu verið á Íslandi að sumri til hefðu þau talið að ekki væri" endar bersýnilega skammt og vantar þar efnislega klausu, sem er ritstjórnarlegt gæðabrot. Það ber þó að benda á nokkur atriði sem veikja fréttina. Í fyrsta lagi er framsetningin á framburði ákærðu nánast án nokkurra fyrirvara eða samhengis. Orðalagið „segir dóttur sína hafa viljað deyja fyrst" í fyrirsögn er bein endursögn á framburði ákærðu, en engin tilraun er gerð til að minna lesandann á að þetta er einhliða útgáfa; dóttirin og eiginmaðurinn eru látnir og geta ekki borið vitni. Sá fyrirvari hefði átt að vera mun sýnilegri, enda snýst sakamálið einmitt um hvort samþykki dótturinnar hafi verið raunverulegt. Í öðru lagi vantar alfarið ytri heimildir: enga vísun í réttarrannsóknargögn, krufningaskýrslu eða aðra hlutlæga sönnunargögn sem kunna að hafa komið fram í þinghaldinu. Í þriðja lagi er efnið gríðarlega viðkvæmt og lýsingarnar á aðferðum dauðans eru mjög ítarlegar; siðferðileg spurning vaknar um hversu mikil smáatriði þjóna fréttaverðmæti umfram tilfinningaáhrif. Þrátt fyrir þessa galla er um staðfrétt úr réttarsal að ræða þar sem grundvallarheimildirnar eru sýnilegar.