Beinbrot og heyrnartap ekki harkalegt kynlíf
Lögfræðingur sem kennir við lagadeild Háskóla Íslands gagnrýnir sýknudóm meirihluta Landsréttar í nauðgunarmáli. Hún telur niðurstöðuna ekki samræmast skilgreiningu hegningarlaga á samþykki og segir að ekki sé hægt að samþykkja ofbeldi sem leiðir til beinbrots. Ríkissaksóknari skoðar hvort málinu verði áfrýjað.
Fyrirsögnin „Beinbrot og heyrnartap ekki harkalegt kynlíf“ er birt án gæsalappa og án þess að vera eignuð neinum. Hún er þó afstaða eins viðmælanda, ekki niðurstaða fréttastofunnar. Lesandinn kemst ekki að því fyrr en hann les sjálfan textann.
Karítas Rán Garðarsdóttir er vel kynnt og hefur augljósa þekkingu á efninu. Viðtalið er efnismikið og skýrir 217. og 218. grein hegningarlaga og ítrekunarákvæðið á aðgengilegan hátt. Lýsing hennar á forsendum meirihlutans byggir þó víða á minni og túlkun: „eins og maður skilur dóminn“, „ég man ekki betur“. Dómurinn er opinbert skjal. Blaðamaður hefði getað vitnað beint í hann, en gerir það aðeins einu sinni.
Þyngst vegur að engin önnur rödd heyrist. Sératkvæði þriðja dómarans er ekki rakið og rök meirihlutans eru ekki sett fram á eigin forsendum. Ekki virðist heldur hafa verið leitað til annars lögfræðings eða verjanda. Hver fullyrðing Karítasar er vel rökstudd, en í umdeildu dómsmáli fær lesandinn aðeins aðra hlið málsins.
