Sýknaður af nauðgun eftir fimm ára dóm í héraði
Landsréttur sýknaði mann af ákæru fyrir nauðgun en héraðsdómur hafði dæmt hann í fimm ára fangelsi. Meirihlutinn taldi ósannað að maðurinn hefði af ásetningi gengið lengra en samþykki konunnar fyrir harkalegu kynlífi náði til. Einn dómari skilaði sératkvæði og vildi staðfesta héraðsdóminn.
Fréttin byggir nær alfarið á dómi Landsréttar og héraðsdómi, og þar liggja bæði styrkur hennar og takmörk. Lesandinn fær skýra mynd af því hvernig tvö dómstig komust að gagnstæðri niðurstöðu. Forsendur meirihlutans um samþykki og sönnunarbyrði eru raktar af nákvæmni og sératkvæði Ingibjargar Þorsteinsdóttur fær sambærilegt rými. Frásagnir beggja málsaðila af öryggisorðinu standa hlið við hlið án þess að blaðamaður taki afstöðu, og nafnleynd þeirra er virt.
Á hinn bóginn er engu bætt við endursögn dómsins. Engin viðbrögð eru sótt til ákæruvaldsins eða réttargæslumanns konunnar. Ekki kemur heldur fram hvort málinu kunni að verða skotið til Hæstaréttar. Í máli sem snertir mörk samþykkis hefði stutt skýring lögfræðings gefið lesendum mikið. Dómarar meirihlutans eru ekki nafngreindir, þótt sá sem skilaði sératkvæði sé það.
Ein setning snýr merkingunni við: sagt er að maðurinn hafi borið að hann „hefði gætt þess að meiða hana“, sem hlýtur að eiga að vera hið gagnstæða. Traust endursögn dóms, en ekki meira.
