Ríkisstjórnin sökuð um að svíkja skriflegt samkomulag
Fréttin rekur umræðu á Alþingi þar sem stjórnarandstaðan sakaði ríkisstjórnina um að brjóta skriflegt samkomulag þingflokksformanna frá því í apríl með reglugerð ráðherra í september. Stjórnarliðar héldu því fram að samkomulagið hefði varðað lagabreytingar en ekki reglugerðarheimild.
Sjálft samkomulagið, kjarni deilunnar, fær lesandinn aldrei að sjá. Báðir aðilar vísa í texta þess, Sigurjón Þórðarson segir að „ef maður les samkomulagið eins og það er skrifað“ standi túlkun stjórnarliða upp úr, en blaðamaðurinn birtir hvorki orðalagið né segir hvort reynt hafi verið að afla skjalsins. Þar með stendur orð á móti orði í máli sem einfaldur samanburður við texta hefði getað skýrt verulega.
Umræðunni sjálfri er vel til skila haldið. Ummæli eru eignuð nafngreindum þingmönnum, sjónarmið stjórnarliða fá rými og fyrirsögnin eignar ásökunina stjórnarandstöðunni í stað þess að slá henni föstu. Raddir stjórnarandstöðunnar eru fleiri, en það endurspeglar gang umræðunnar fremur en val blaðamanns. Millifyrirsögnin „upplifunarstjórnmál“ sækir þó slagorð úr munni annars aðilans og ljær því aukið vægi.
Ráðherrann sem setti reglugerðina á engin orð í fréttinni og efni reglugerðarinnar er varla lýst. Lesandi veit því lítið um hvað raunverulega breyttist. Þetta er traust samantekt á þingumræðu sem hefði orðið að góðri frétt með einu símtali og einu skjali.
