Grímuklæddir lögreglumenn réðust inn og héldu skelfingu lostinni stúlku
Fréttin greinir frá kvörtun móður til nefndar um eftirlit með lögreglu eftir að grímuklæddir lögreglumenn héldu dóttur hennar í um fimmtán mínútur við húsleit hjá öðrum leigjanda. Nefndin taldi háttsemina ekki beinlínis ámælisverða en beindi tilmælum til lögreglunnar á Suðurnesjum um hagsmuni barna.
Orðalagið „réðust inn“ í fyrirsögninni stangast á við meginmálið, þar sem fram kemur að stúlkan opnaði sjálf dyrnar. Enn þyngra vegur að niðurstaða nefndarinnar, að háttsemi lögreglu hafi ekki verið beinlínis ámælisverð, birtist fyrst í síðustu efnisgrein. Sá sem les aðeins fyrirsögnina fær því aðra mynd en eftirlitsaðilinn komst að.
Efnið virðist sótt í álit nefndarinnar, sem er traust frumheimild, en fréttin vísar aldrei beint til þess og greinir hvorki frá því hvenær atburðurinn átti sér stað né hvenær álitið féll. Atburðarásin í húsinu er sögð sem staðreynd án þess að lesandinn viti hvort um er að ræða frásögn móðurinnar eða það sem nefndin taldi sannað. Sá greinarmunur skiptir máli.
Til bóta er að skýringar lögreglu fá rými: hún kvaðst ekki hafa vitað af annarri íbúð og viðurkenndi mistök varðandi símtalið. Ekki virðist þó hafa verið leitað sjálfstæðra viðbragða, hvorki hjá embættinu né móðurinni. Millifyrirsögnin „vægast sagt ósátt“ er fremur til skrauts en upplýsingar. Kjarni fréttarinnar er sanngjarn, en umbúðirnar hallast að einni túlkun.
