Ósýnilegt fólk og sýnileg ábyrgð
Svargrein við skoðanapistli Kristbjargar Þórisdóttur sálfræðings, „Ósýnilega fólkið“. Höfundur heldur því fram að einangrun fólks stafi síður af tækninni sjálfri en af ákvörðunum þeirra sem stjórna fyrirtækjum og opinberri þjónustu. Hann kallar eftir lýðræðislegri stjórn á innleiðingu tækni.
Grein Kristbjargar Þórisdóttur, „Ósýnilega fólkið“, er nafngreind og auðfundin, og það er helsti styrkur þessa svars. Pistillinn birtist undir merkjum skoðunar, og höfundur tekur rök viðmælanda síns fyrir af sanngirni. Hann viðurkennir að spurning hennar sé tímabær, tekur undir hvatningu hennar til góðvildar og byggir mótrök sín á greinarmun fremur en afskræmingu. Greinarmunurinn á samskiptum og tengslum, og á einveru og einmanaleika, er skýr og gagnlegur lesanda.
Veikari hliðin er hve lítið er stutt gögnum. Höfundur krefst nákvæmni um orsakasamhengi tækni og vanlíðanar en vísar sjálfur hvorki í rannsóknir né tölur. Fullyrðingin um að tæknin rjúfi einangrun fatlaðra og fólks í dreifbýli er sett fram sem augljós sannindi. Þá er óljóst hvort Kristbjörg stillti tækninni í raun upp „sem helsta ógnvaldinum“, því lesandinn fær aðeins spurningu hennar endursagða.
Niðurstaðan, að ábyrgðin liggi hjá stjórnendum og kjörnum fulltrúum, er rökrétt framhald greiningarinnar. Hún hallar þó að ákveðinni sýn á „altari gróðans“ án þess að viðurkenna að lokun afgreiðslustaða geti átt sér aðrar skýringar en arðsemiskröfu.
