Aðeins talið sannað að Andri hafi beitt leigjandann ofbeldi
Greinin rekur dóm Héraðsdóms Suðurlands í Reykholtsmálinu, þar sem sex voru dæmd fyrir frelsissviptingu, ólögmæta nauðung og fleiri brot gegn maltneskum leigjanda. Farið er yfir hlut hvers sakbornings og dregið fram að Andri Már var sá eini sem sakfelldur var fyrir ofbeldi. Umfjöllunin byggir nær alfarið á dómnum sjálfum.
Dómurinn sjálfur er burðarás greinarinnar, og blaðamaðurinn hefur greinilega lesið hann vandlega. Hlutur hvers sakbornings er rakinn sérstaklega og beinar tilvitnanir í niðurstöðukaflann eru margar. Skýrt er greint á milli þess sem talið var sannað og þess sem ekki var sannað. Fyrirsögnin endurspeglar þann greinarmun af nákvæmni í stað þess að endurtaka þyngstu liði ákærunnar.
Í inngangi stangast þó á tvær fullyrðingar. Þar segir að Andri hafi átt stærstan þátt í „stórfelldri líkamsárás“, en síðar kemur fram að hann var einmitt ekki sakfelldur fyrir stórfellda líkamsárás. Þetta er ekki smáatriði, því sá greinarmunur er sjálfur kjarni fyrirsagnarinnar.
Sjónarmið sakborninga birtast aðeins eins og dómurinn lýsir þeim. Hvorki var leitað til verjenda né ákæruvalds, og lesandinn fær ekkert að vita um hvort dómnum verði áfrýjað til Landsréttar. Það skiptir máli þegar sex manns eru nafngreindir. Engu að síður er hér á ferð vönduð og upplýsandi útlistun á dómskjali, sem nær lengra en venjuleg dómsfrétt.
