Mikið uppnám fyrir lítið innihald
Kennari og skólastjórnandi gagnrýnir breytingar menntamálaráðuneytisins á einkunnakvarða við lok grunnskóla. Hann telur að vandinn hafi verið ósamræmi í mati milli skóla, ekki heiti einkunna, og að það leysist ekki með því að skipta bókstöfum út fyrir tölur. Hann átelur jafnframt ruglingslegt ferli þar sem kvarðinn hefur breyst á fáeinum vikum.
Kjarnarök greinarinnar eru hnitmiðuð og erfitt að hrekja þau: ósamræmi í mati hverfur ekki þótt það fái nýtt heiti. Setningin „Vandinn var ekki að við kölluðum ósamræmið B. Vandinn var ósamræmið“ ber greinina uppi. Höfundur styður mál sitt með áþreifanlegri tímalínu: kvarðinn 1 til 10 var boðaður í ágúst, varð 4 til 10 tæpum tveimur mánuðum síðar, en 1 til 10 má áfram nota á einstökum prófum. Lesandinn getur sannreynt þessar staðreyndir í opinberum tilkynningum.
Veikleikinn felst í því að höfundur glímir ekki við rök ráðuneytisins. Hvers vegna var neðri mörkin færð upp í 4? Hver voru rökin fyrir breytingunni? Sterkari grein hefði sett fram besta rökstuðning gagnaðilans og hrakið hann. Vísað er til þess að ráðuneytið hafi sjálft sýnt fram á mun á einkunnadreifingu, en hvorki er tiltekið hvaða gögn eða hve mikill munurinn sé.
Lokaorðin um „eins óvönduð vinnubrögð og hægt er að hugsa sér“ eru stóryrði sem greinin rökstyður ekki og draga úr annars yfirvegaðri gagnrýni. Höfundur gerir skýra grein fyrir starfi sínu sem kennari og skólastjórnandi, og sú reynsla gefur röddinni vægi.
