Árangur hins opinbera er ekki fjarvistarsönnun annarra
Dómsmálaráðherra færir rök fyrir því að góð staða kvenna í opinberum embættum leysi atvinnulífið ekki undan ábyrgð í jafnréttismálum. Hún bendir einnig á kynjahalla í hina áttina, meðal annars í réttarvörslukerfinu, og hvetur fyrirtæki til að setja sér mælanleg markmið í anda Jafnvægisvogarinnar.
„Það sem við mælum verður sýnilegt,“ skrifar dómsmálaráðherra, en í pistlinum sjálfum er nánast ekkert mælt. Fullyrðingin um að karlar stýri stærstu fyrirtækjunum og fari með fjármagnið stendur án einnar tölu, þótt greinin sé skrifuð fyrir sérblað um verkefni sem snýst einmitt um mælingar. Kynjahallinn í réttarvörslukerfinu er sagður vera „á ákveðnum stöðum“ án þess að þeir séu nefndir. Þróunin í lögmannastéttinni hvílir á eigin reynslu höfundar. Lesandinn fær ályktanirnar en ekki forsendurnar.
Rökin sjálf eru heiðarleg að einu leyti sem vert er að nefna: höfundur beitir sömu meginreglu í báðar áttir og viðurkennir halla á eigin málasviði. Þar liggur þó líka veikasti hlekkurinn. Ráðherra með vald yfir skipunum í réttarvörslukerfinu lætur nægja að segja stöðuna „enga óskastöðu“ en krefst um leið mælanlegra markmiða af atvinnulífinu. Þar hefði eitt dæmi um eigin aðgerðir styrkt málflutninginn verulega.
Greinin birtist fyrst í sérblaði um Jafnvægisvogina, og það samhengi er tekið skýrt fram. Sem skoðanagrein er hún skýr og vel byggð, en efnislega rýr.
