Börn eiga ekki að bera ábyrgð á vandamálum fullorðinna
Uppeldis- og menntunarráðgjafi og meistaranemi í félagsráðgjöf skrifar um börn sem taka á sig ábyrgð fullorðinna á heimilum þar sem áfengisvandi, ofbeldi eða veikindi ríkja. Hún greinir á milli eðlilegrar þátttöku barna í heimilishaldi og langvarandi tilfinningalegrar byrði. Hún hvetur fullorðna til að gefa gaum að börnum sem virðast sterk og kvarta ekki.
Sterkasti hluti pistilsins er fyrirvarinn: höfundur tekur fram að ekki bregðist öll börn eins við erfiðum aðstæðum og að stuðningur og örugg tengsl geti skipt sköpum. Slík varfærni er sjaldgæf í skoðanagreinum af þessu tagi. Greinarmunurinn á því að hjálpa til heima og því að bera ábyrgð á líðan foreldra er skýr og rökin halda saman. Lesandinn veit líka hvaðan höfundur talar, því menntun hennar og starf eru tilgreind.
Höfundur skrifar af faglegri þekkingu en nýtir hana ekki. Fyrirbærið á sér nafn og rannsóknarhefð í sálfræði og félagsráðgjöf, en lesandinn fær hvorki að vita það né hversu algengt það er hér á landi. Ein tilvísun í rannsókn eða íslensk gögn hefði gert almenna lýsingu að rökstuddri fullyrðingu.
Niðurlagið er veikasti hlekkurinn. Ákallið „við þurfum að vera vakandi“ beinist að engum sérstökum, hvorki skólum, heilsugæslu né barnavernd. Fáir myndu andmæla niðurstöðunni, og einmitt þess vegna hefði greinin grætt á tillögu um hvað eigi að breytast.
