Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar: Leigubremsa er almannahagsmunamál
Formaður Samtaka leigjenda færir rök fyrir frumvarpi um leigubremsu. Hann vísar til gagna HMS, Hagstofunnar og fleiri um þróun húsnæðis- og leiguverðs og telur upp reglur um leiguhækkanir í tæplega þrjátíu löndum.
Upptalning á reglum tæplega þrjátíu landa, hver með tilvísun í heimild, er sterkasti hluti þessarar skoðanagreinar. Hún er þó kynnt sem dæmi um „takmarkanir á leiguhækkunum“. Fyrir England, Wales, Norður-Írland og Lettland segir greinin sjálf að ekkert prósentuþak gildi. Þar er aðeins kveðið á um fyrirvara og tíðni hækkana. Lesandi sem rennir yfir listann fær því ýktari mynd af útbreiðslu leiguþaka en gögnin sjálf styðja.
Tölulegur grunnur er að öðru leyti traustur og vísar í nafngreindar stofnanir: HMS, Hagstofuna, vaxtatöflu Landsbankans og könnun Félagsvísindastofnunar. Samanburður vaxta um aldamót og nú er sanngjörn röksemd. Höfundur greinir líka frá stöðu sinni hjá Samtökum leigjenda.
Veikleikinn liggur í stærstu fullyrðingunni. Markaðsbresturinn er sagður „líklega búinn til af hagsmunaaðilum“ og „planið“ sagt hafa heppnast, en engin gögn styðja ásetning. Sama gildir um tengsl tiltekinna flokka við leigufélög. Helstu mótrök hagfræðinnar, um áhrif leigubremsu á framboð, eru afgreidd sem „mantra“ í stað þess að þeim sé svarað.
