Vilja að aldursviðmið um börn í vopnalögum verði upp­færð

Uppbyggingin er það sem gerir þessa frétt sæmilega: tveir nafngreindir viðmælendur með skýrt andstæðar afstöður, hvorugur látinn eiga síðasta orðið óáreittur, og blaðamaður reifar sjálfstætt hvað vopnalögin og reglugerð segja um leyfisskilyrði og undanþágur fyrir börn á skotsvæðum. Þar að auki spyr blaðamaður Áka beinni og óþægilegri spurningu um hvort mjög ung börn hafi færni til að fylgja öryggisreglum, sem er meira en oft sést í viðtölum við formenn hagsmunafélaga.

Það sem vantar er sannreyning á kjarna kröfunnar. Fullyrðingar um að fjórtán ára megi veiða refi og kanínur í Noregi, sextán ára hreindýr og átján ára dádýr í Svíþjóð eru allar hafðar eftir Áka einum. Þetta er einfalt að staðfesta hjá norskum eða svenskum stjórnvöldum, og þar sem samræming við Norðurlönd er meginréttlæting kröfunnar hefði það þurft að gera. Sama gildir um þau áform um átján ára viðmið sem á að hafa verið hætt við; ráðuneytið er ekki spurt hvort breytingin sé á borðinu.

Raddflóran er líka einsleitari en fyrirsögnin gefur til kynna hvað varðar öryggi barna. Lögreglan skýrir lagatextann, sem er annað en að meta hættuna, og enginn talar fyrir barnaverndarhliðinni, þótt tilkynning til barnaverndar sé kveikja málsins. Löng og lifandi æskuminningabrot Áka um blóðuga báta og skotinn sel fá töluvert rými án þess að nokkur gögn um óhöpp við skotveiði komi á móti.

Niðurstaðan: heiðarleg, tvíhliða frétt með nafngreindum heimildum og lagatilvísunum, en hún hvílir á óstaðfestum samanburði og sleppir einni augljósri rödd. Traust vinna, ekki framúrskarandi.